Archive for the 'General Discussion' Category



Τι να πω…

Τι να πω για τον κόσμο; Τι να πω για τις μυριάδες εικόνες που με βομβαρδίζουν καθημερινά και μου θυμίζουν κακόγουστο αστείο; Πεζοδρόμια, δρόμοι, αυτοκίνητα, καφετέριες τίγκα στον κόσμο, κυριλέ, δήθεν, σαπίλα παντού. Τι να πω… Σαπίλα και εδώ. Οι κινηματογραφικές αίθουσες στο 10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ σχεδόν γεμάτες, σχεδόν σε κάθε προβολή που πήγα. Τα δύο άκρα που συνυπάρχουν, στην ίδια (βρωμο)πόλη. Πώς γίνεται; Τι να πω… Παρκάρουν όπως-όπως πάνω στην διάβαση για τα αναπηρικά καροτσάκια και μετά τραβάνε στον Τορνέ; Είναι δυνατόν; Μπα. Μάλλον στο Κίτσ-εν Μπαρ. Τι να πω… Πλήρης σύγχιση. Και του χρόνου; Μπορεί… Κάπου αλλού; Ως πότε πια εδώ; Το 10ο Φεστιβάλ Ακραίων Αντιθέσεων έφτασε στο τέλος του και άντε να βγάλεις άκρη. Τι είδαμε; Τι κερδίσαμε; Αφού πάλι χάσαμε. Τι να πω… Ας είναι καλά αυτοί που ονειρεύονται. Δύσκολα τα πράματα. Τι να πω…

sunset
Η Δύση του Φεστιβάλ. Κάπως έτσι είναι και αυτή που τράβηξε ο μέγας Joe Berlinger. Εις το επανειδείν.

 

Είναι γεγονός!

babel_cover

Υπάρχει Ελπίδα;

Το Νιου Τζέρσι έγινε σήμερα η πρώτη Πολιτεία των ΗΠΑ που κατήργησε τη θανατική ποινή μετά την επαναφορά της από το Ανώτατο Δικαστήριο το 1976. Τα μέλη της πολιτειακής Βουλής, που ελέγχεται από τους Δημοκρατικούς, υιοθέτησαν, με ψήφους 44 υπέρ έναντι 36 κατά, ένα νομοσχέδιο με το οποίο καταργείται η θανατική ποινή και αντικαθίσταται από ισόβια κάθειρξη χωρίς δικαίωμα έφεσης. Το νομοσχέδιο αυτό είχε εγκριθεί την Δευτέρα από την τοπική Γερουσία και το μέτρο θα πρέπει να υπογραφεί από τον κυβερνήτη Τζον Κόρζιν ώστε να αποκτήσει ισχύ νόμου. Η τελευταία εκτέλεση στο Νιου Τζέρσι έγινε το 1963.

http://news.ert.gr/c/12/362157.asp

Μπερδεύτηκα!

Το βλέπω λοιπόν και διαβάζω τον τίτλο 5-6 φορές για να καταλάβω. Άντι να αλλάξει όνομα [sic]…

Ορίστε μας…

Άλλη μια ωραία ιδέα που πρόλαβε και υλοποίησε κάποιος άλλος ή μήπως ευκαιρία να δοκιμαστεί η ιδέα μας εκ του ασφαλούς; videodelivery2.jpg

Επαίτειος

Κάθε περιοδικός ερχομός μιας συγκεκριμένης ημερομηνίας, που συνδέεται με κάποιο συγκεκριμένο γεγονός,  μας δίνει την ευκαιρία να αναπολήσουμε το παρελθόν, να αναλογιστούμε το παρόν και να οραματιστούμε το μέλλον, συναρτήσει του ίδιου του γεγονότος. Μέσα σε 8 χρόνια έγιναν ταυτόχρονα πάρα πολλά αλλά και τίποτα απολύτως. Εξαρτάται από την οπτική γωνία και την απόσταση της παρατήρησης. Η ανάγκη για επικοινωνία είναι μια επιδημία που εξαπλώνεται ραγδαία και με κάθε δυνατό τρόπο. Το παρόν post δεν γράφτηκε, με αφορμή τα όγδοα γενέθλια του #utopia, γιατί το blog είχε αρχίσει να αραχνιάζει αλλά κυρίως για να θυμηθούμε όλους αυτούς που πέρασαν κατά καιρούς από τα μέρη μας και έκτοτε δεν ξαναφάνηκαν. Αυτούς με τους οποίους χαθήκαμε και αυτούς που χάθηκαν για πάντα. Εις το επανειδείν…

Αποσύνθεση!!!!

Κάπως έτσι έχει πάει εννιά το βράδυ, το τηλέφωνο δεν χτυπάει και αρχίζεις να το παίρνεις απόφαση. Άλλο ένα Σαββάτο μέσα, ε σιγά έχει γίνει συνήθεια πλέον. Είναι τόσο δύσκολο σε μία χαοτική πόλη πέντε εκατομμυρίων κατοίκων να βρείς κάποιoν να περάσεις δύο τρείς ώρες μαζί; Από ότι φαίνεται ναι! Οπότε πάλι μπροστά στον υπολογιστή θα περάσεις το βράδι σου, μιλώντας με ανθρώπους που δεν έχεις δέι ποτέ και πολύ πιθανό να μην δεις ούτε στο μέλλον. Κάνεις φίλους στο Myspase, λες κάνα thanks, σου λένε και σένα κανένα και ο »υγιής» αυτός τρόπος επικοινωνίας συνεχίζεται ασταμάτητα. Τι έχουμε πάθει σήμερα οι άνθρωποι άραγε, τι φταίει, τι πάει στραβά? Φυσικά δεν περιμένω απάντηση στα ερωτήματα αυτά, απλά τα αραδιάζω εκεί περά για να στέκονται ξεκρέμαστα! Πάει και αυτή η μπίρα, τελείωσε, άδειασε! Κάπως έτσι πιστεύω πως είμαστε σήμερα, άδεια τενεκεδάκια, φλέβες χωρίς αίμα μέσα τους, υπόνομοι χωρίς βρωμιές, αλλά για μισό λεπτό…ναι ναι καλά βλέπω κάποιος μου έκανε comment και καποιος request, αχ τρέχω να δω, υπάρχει τελικά επαφή με τον έξω κόσμο, ή μήπως όχι?